علی اکبری


+ مشق

   بنام اولین آموزگار   

نوشتن آغاز کرده‌ام، دوست داشتم تمرين را، ما اين می‌ديديم، شايد کمتر فکر بود، بيشتر ممارست است. بالاخره شکوفا می‌شود٬ قدرت مي‌گيرد توان انديشدن پيدا می‌کنيم. می‌پرويم. پرورش مي‌دهيم. او معلم است؛ اما امروز ديگر راهی می‌نمايد. معلم می‌گويد من باغبان هستم ؛ گلهای اين باغچه را بايد از علفهای هرز دور کرد. آفات را بايد نابود نمود. اين کار من است. فهم می کنم او را اين بالاترین درک است. قدرتی بس بزرگ؛ می‌شناسد که اور را شناخته‌ام .

مشق شب را می‌گويم .

در اين تدريس کجا جای دارد؟

می‌مانم و فکر می‌کنم باز می‌بينم که مشق هنوز مشق است.

چقدر دوست می دارم که باز مشق بنویسم تا مشق بخواهم.

نویسنده : علی علی اکبری ; ساعت ۸:۱۸ ‎ق.ظ ; دوشنبه ۱۳۸٦/٤/٤
تگ ها:
comment نظرات () لینک